പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകള്
അടുക്കാന് ഏറെ കൊതിച്ച ആ നാളുകളിലോക്കെയും
അകന്നിരിക്കാനായിരുന്നു നമ്മുടെ വിധി .
പിന്നീട് വര്ഷങ്ങള് കടന്നുപോയി......
തനിച്ചിരിക്കാന് കിട്ടിയ അവസരങ്ങളിലോക്കെയും.........
നീ എന്റെ കാതില് പറഞ്ഞു,എന്നോടുള്ള നിന്റെ പ്രണയത്തിനു അവസാനമില്ലെന്ന്.
ഒരിക്കലും അതുണ്ടാവല്ലെന്നു ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചു.
അത്രയേറെ നിന്നെ ഞാന് സ്നേഹിച്ചു.
നാളുകളേറെ കഴിഞ്ഞു.
തിരക്കേറിയ ജീവിതവഴികളില് നീയും തിരക്കിലകപ്പെട്ടിരിക്കണം .
നിമിഷത്തിന്റെ പകുതിപോലും നിന്നെ പിരിയാന് വയ്യാത്ത
എന്നോട് ഒരിക്കല് നീ പറഞ്ഞു.
രാത്രിയിലെ ഏകാന്തത സീലമാക്കണമെന്ന്........
ഇരുളിനെ പേടിയായിരുന്ന ഞാന് അന്നുമുതല് അതിനെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങി.
അങ്ങനെ രാവിന്റെ തണുപ്പില് തനിച്ചുറങ്ങിയ രാത്രികളിലോന്നില്
നീയെന്നെ വിളിച്ചുണര്ത്തി ...................
എപ്പോഴോ എന്നോടുള്ള നിന്റെ പ്രണയം കുറഞ്ഞുതുടങ്ങിയെന്ന്
നീ പറഞ്ഞപ്പോലെക്കും വാക്കുകള് ഇടരിതുടങ്ങിയിരുന്നു.
അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള് കണ്ണുനീരിന്റെ നിലയ്ക്കാത്ത പ്രവാഹമായി.
അപ്പോളേക്കും പകലത്തെ ജോലിഭാരം കനീര്തുടയ്ക്കാന് പോലും സമ്മതിക്കാതെ
ഉറക്കമായി എന്റെ കണ്പോലകളെ താഴുകിതുടങ്ങിയിരുന്നു .
അപ്പോളും നിന്റെ നിന്റെ ഇടറിയ വാക്കുകള്
എന്റെ കാതില് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ ഏതോയാമത്തില്
ദുസ്വപ്നം കണ്ടുണര്ന്നു നിന്നെ പേരുചൊല്ലി വിളിച്ചപ്പോലെക്കും
മൊബൈലിന്റെ സബ്ദം മുഴങ്ങി ........
എന്റെ വിളികെട്ടുനര്നപോലെ നിന്റെ സ്വരം
അടുത്തുകെട്ടു.........തിരക്കുകല്ക്കൊന്നും ഒരിക്കലും
പിരിക്കാനാവാത്ത നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ
നാമരിയുകയായിരുന്നു.
ദുസ്വപ്നങ്ങല്ള്ക്ക് അവധികൊടുത്ത്
ഒരു സുന്ദര സ്വപ്നത്തിന്റെ കുളിര്മയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിരങ്ങുകയായിരുന്നു .
No comments:
Post a Comment